Category Archives: Duygular

Anneler Günüm…

Bu anneler gününde çok güzel bir hediye aldım ben. Paylaşmasam olmazdı 🙂 Oğlumun öğretmeni çok emek vermiş, bizlere birer cd hazırlamış. Oğlumun gözünden kendimi görmemi sağladı. Gerçi ona bir şeyler olmuş, önce papağan olmuş sonra dili tutulmuş 🙂 Kamera fobisi mi … Okumaya devam et

Duygular, Uncategorized içinde yayınlandı | Tagged , | Yorum bırakın

Bedenim Bana Ait ve Çocuk İstismarı Üzerine…

Anne baba olmak demek, yüreğinde sürekli bir endişe ile yaşamak demek sanırım. Hem koruyup kollamak istiyoruz yavrumuzu, hem serbest bırakıp özgürleşmesini seyretmek. Ancak öyle şeyler duyuyor ki kulaklarımız, incinmesin de tek özgürleşmesin diyebiliyoruz. İstismar çok geniş bir kavram. Geçenlerde katıldığım … Okumaya devam et

Duygular, Uncategorized, Yağız'ın Kitaplığı içinde yayınlandı | Tagged , , | 19 Yorum

Ebeveyn Olmak Üzerine…

Bu yazı kafası karışık bir annenin kaleminden dökülenler. Belki yazıya dökersem çelişkilerim daha anlaşılır olur, kafamda dolaşıp duran fikirler ete kemiğe bürünür diye yazasım var.

Duygular, Uncategorized içinde yayınlandı | Tagged , , , | 16 Yorum

Umut…

Gamze, Atakan’ın annesi… Atakan, daha 3 yaşında, annesinin kuzusu… Şahsen tanımadığım, bloğuma bıraktığı yorum sayesinde bloğuna ulaştığım Gamze için yanıyor yüreğim. Öyle bir yazı kaleme almış ki tüm sosyal medya acısını paylaşıyor günlerdir.

Duygular, Uncategorized içinde yayınlandı | Tagged , | 5 Yorum

İşbaşı…

Uzun bir aradan sonra işe başladım nihayet. Biraz işyerimin de değişmesinin etkisiyle, alışma problemlerini düşünecek pek vaktim olmadı.

Duygular içinde yayınlandı | Tagged | 8 Yorum

Öyle Bir Geçer Zaman ki…

Daha dün gibi, tüm işlerimi halledip masamı toparladığım. Oğlumla birlikteliğimizin bu kadar uzun süreceğini hayal bile edememiştim. 2009 Temmuzunda ayrıldığım işime dönüyorum yarın sabah. İstiyor muyum-hayır. Oğlumdan nasıl kopacağımı, onu terkediyormuşum duygusuyla nasıl başedeceğimi bilemiyorum şuan.

Duygular içinde yayınlandı | Tagged | 13 Yorum

Zaman…

Bir varmış, bir yokmuş… Ömür bu iki kelime arasında geçen zaman… Zamansa bazen dost insana, bazen düşman. Çocukluğunuzun hep orada kalacak gibi duran büyükleri, önce yüzlerine eklenen kırışıklıklarla, ardından saçlarına düşen beyazlarla hazırlarlar sizi beklenen sona. Düşman olan zaman alır … Okumaya devam et

Duygular içinde yayınlandı | Tagged | 9 Yorum